Romeinse oorlogsbodem fibula

Voorwerp: Marine oorlogsbodem fibula - Romeins roei-zeilschip met weinig diepgang.
Dus ook voor de mosa (maas) te bevaren.
Materiaal: brons
Lengte: 45mm
Tijd: 50 -100 BC.
Vindplaats: omgeving Noviomagus.

Plate zoomorphic
2nd-3rd century

These were made in a number of designs such as dogs, hares, cockerels, dolphins, flies, birds, fish and horses. Animal brooches in particular are found on religious sites. Many horse and rider brooches have been found at temple sites indicating a cult significance.

Hoe zeevarend waren de Romeinen?

Scheepvaart bij de Romeinen. De Romeinen waren, anders dan bijvoorbeeld de Grieken, niet afhankelijk van een marine voor de verplaatsing van hun leger en onderdrukking van andere volken. Ze vertrouwde liever op hun legioenen aan wal.

Voor handel bleek het Romeinse rijk schepen wel erg handig te vinden. Maar echt grote tochten werden nooit ondernomen. Handel werd vooral op binnenvaarwegen bedreven per boot. Om goed door de ondiepe rivieren te kunnen varen bouwde men boten met vlakke bodem. Deze werden gemaakt door een bodem van planken te maken met aan weerszijden opstaande planken die de boorden genoemd worden. Om dit op zich fragiele geheel stevigheid te geven maakte men spanten ertussen. De kieren werden gedicht met mos, zo heb je een weliswaar primitieve maar bruikbare boot.

Toen het Romeinse rijk begon te groeien rond het Middellandse zee gebied werden de Romeinen gedwongen zich meer te verdiepen in scheepvaart. De Handel was belangrijk maar om het rijk in stand te houden was controle over de zee van essentieel belang. Hierdoor moesten de Romeinen slagschepen gaan bouwen. Ze keken wat ideeën af van andere volken en kwamen tot verschillende typen slagschepen; zoals de trireem. De Romeinen waren niet echt goede zeilers en lieten hun schepen bewegen door middel van roeiers. Meestal waren deze roeiers gewonen legionairs maar soms ook slaven.

Omdat er in de Romeinse tijd nog geen buskruid bestond werden er andere manieren gebruikt om de vijandige schepen tot zinken te brengen of in te nemen. Er werd gebruik gemaakt van een beweegbare loopplank om de legionairs aanboord van het andere schip te krijgen. Ook waren alle oorlogsschepen uit die tijd uitgerust met een zware bronzen ram. Deze werd gebruikt, zoals de naam al zegt, om de vijand te rammen, de roeiers roeiden zich helemaal uit de naad als het schip zicht kwam. De bronzen voorkant werd dan hard in de flank van de vijand gedreven. Hierna kon het kreupele schip worden ingenomen als het nog niet gezonken was. Dit rammen was de enig mogelijke manier om een schip naar de bodem te sturen.

Er waren ook wel wat mogelijkheden om een schip met behulp van brandende pijlen in de fik te steken. De "Romeinse"manier om te varen heeft niet echt een groot belang gehad in de geschiedenis. Pas in de Middeleeuwen leerden mensen boten sterk genoeg bouwen om ermee op de oceaan te gaan. De eer van het ontwerpen van de boten gaat niet uit naar de Romeinen maar naar andere volken uit heb Middellandse zee gebied.